http://www.tristancafe.com/forum/185368
___________

James made some calls, while he was doing that, i was praying so hard for him to find Zach... and he did. I was so relief that he found Zach. Ngayon, nasa akin na ang pagkakataon, hindi ko na pakakawalan si Zacharias... hindi ko na hahayang mawala na na man siya sa akin ng dahil lang sa isang kasinungalingan. Siguro noong una, para sa akin wala lang ito lahat... per along he way, Zach became my everything.

"Nandito na tayo..." tumingin sa akin si James, si Trey at si Anton...Ngumiti ako sa kanila. Pababa na ako ng sasakyan ng muling magsalita si Anton.

"You brought a tough man down, Mrs. Laundrize... He must be really on love with you." kahit nakakatuwang marinig ang sinabi ni Anton, hindi ko magawang ngumiti. Kinakabahan kasi ako. Paano kung ayaw na akong makita ni Zach. Paano kung ayaw na niya sa akin. Oo nga at sinabi niya sa akin na mahal niya ako, pero matagal na iyon, maaaring magbago ang sitwasyon. Maaring hindi na niya ako mahal, maaaring galit na galit siya sa akin dahil na saktan ko siya ng sobra-sobra. Natatakot ako sa katotohanang ang lalaking mahal ko ay maaaring kinamumuhian na ako ngayon. Kung alam ko lang sana ang totoo, eh di sana hindi na kami umabot sa annulment. Ang tanga ko kasi... akakainis talaga..

Habang papasok ako sa building kung saan naraoon si Zach... napuno ng kaba ang puso ko. Anong sasabihin ko sa kanya? Anong mangyayari sa akin? Iiyak ba ako sa harap niya? Magmamaka-awa kapag hindi niya ako kinausap?

"Hi..." bati ko sa security guard, pilit akong ngumiti. "Saan ba iyong studio 18?" magalang na tanong ko sa kanya.

"Ah... Ma'am sakay po kayo ng elevator, tapos sa fifth floor po. Pero Ma'am, may tao kasi doon.." hindi ko na pinansin ang huling sinabi ng guard. Oo, alam kong may tao doon. Nandoon nga si Zach diba? Kaya nga pupunta ako doon. Katulad ng sinabi ng guard, sumakay ako sa elevator upang makapunta sa fifth floor. N asa elevator palang ako, dinig na dinig ko na ang tibok ng puso ko. Kabang-kaba ako... Nanginging na nga yata ang buong katawan ko... Pagbukas muli ng elevator, dahan-dahan akong nagpalinga-linga, hinahanap ko ang studio 18... pagkatapos, natigilan ako ng makita ko iyon, naroon siya... sa dulo ng pasilyo.. Nakabukas pa nga ang pulang ilaw sa ibabaw ng pinto nito... ang nakalagay... "DO NOT ENTER WHEN THE RED LIGHT IS ON. RECORDING ON GOING..." Napabuntong bhininga ako. Papasok ba ako o hindi? Maghihintay na lang ba ako sa labas? Siguro. At saka mag-iisp na rin ako ng mga dapat sabihin kay ZSach. Hindi ko naman kasi napaghandaan ang araw na ito eh. Hihintayin ko na lang siyang lumabas... siguro naman kakausapin niya rin ako.

Nagpalakad-lakad ako sa labas ng pinto... panaka-naka ay sumisilip ako sa loob, nagbabakasakaling baka masilayan o baka maaninaw ko kahit man lang ang likod ng mahal ko... pero nabigo ako.... ni anino niya hindi ko makita... nanghihinayang na napaupo ako sa sahig... napatingala ako... tahimik na nanalangin..."Bro... sana naman lumabas na si Zach... sana kausapin niya ako..." Sana... sana lang...sana talaga...kausapin pa niya ako... sana maging okay pa ang lahat sa amin.

Sabi nga ni Anton, I brought a tough man down.... maybe that's not a bad thing... ibig sabihin kasi ako ang laks at ang kahinaan ni Zach... sana...sana nga mahal niya pa ako..

________

Audrina Varres.... all i could think about is her... Bakit ba hindi mawala sa isip ko si Audrina? Apat na oras na akong nakakulong sa studio pero ang tanging nagawa ko lang ay maupo at pakinggan si Bon Jovi... para talaga akong tanga.

Mahirap tanggapin pero mahal ko ntalaga siya. Minsan na nga lang ako ma-in love, di pa natuloy ang love story namin dalawa. Nakakainis ang tadhana. Alam mo ba iyong pakiramdam na kung kailan ayaw mong makita ang isang tao, saka mo nakikita ang mga bagay na nagpapa-alala sa iyo sa kanya? Ganoon kasi ang nangyayari sa akin. last night when i came home, i saw Ay
Audrina's favorite pillow, and then after seeing that, i felt like i needed a drink. The next morning i woke up with a hang over and a heartache...

Mahirap kalimutan ang taong tumulong sa iyo na makilala ang sarili mo. Mahirap mabuhay kapag nawala sa'yo ang isang tao na dahilan kung bakit ka nguminngiti, kung bakit mo ginagawa ang mga bagay na gusto mong gawin. After Audrina left, i find it hard to sing and write songs, i find it hard to be able to wake up in the morning. I find it hard to live. Ngayon ko nga lang nalaman na marunong pala akong umiyak. Kahit kailan hindi ko inaasahan na iiyak ako para sa isang babae. Isa lang ang ibig sabihin noon, hindi ko lang mahal si Audrina, kundi sobrang mahal... siya ang lahat para sa akin. Huminga ako ng malalim, kasabay noon ay ang pagtunog ng telepono ko. Naiinis man ay sinagot ko ito.

"Hello." inis na sabi ko. Si Trey ang tumawag. Bakit ba hindi na lang nila ako pabayaan mag-isa?

"Zach, nasaan ka ba?" tila naiirotang tanong rin niya.

"Sa studio bakit ba?" kung naiinis siya, mas naiinis ako. Hindi ba talaga nila maintindihan na gusto kong mapag-isa?

"Ganoon ba? Kasama mo na ba si Audrina? Nagka-usap na ba kayo?" bigla ay napatayo ako mula sa aking inuupuan. Si Audrina? nandito? Pero hindi ko siya kasama.

"Si Audrina? B-bakit?" tila lumukso ang puso ko... Nandito si audrina... parang biglang nakaroon ng liwanag sa buhay ko.

"Oo, si Mrs. Laundrize. Nakausapa mo na ba? Pumasok na siya sa building eh..kanina pa siguro mag-ta-tatlong oras na kaming naghihin tay dito sa labas." hindi ko na tinapos ang sasabihin ni Trey, agad kong pinindot ang end button sa cellfone ko at lumabas ako sa studio upang hanapin ang pinakamamahal ko. I konw i sounded so cheesy but i don't care. If she's here that could only mean one thing, she's in love with me too... sana iyon nga ang dahilan.

Mabilis na lumabas ako ng studio, nagtuloy-tuloy ako patungo sa elvator, baka nasa lobby pa si Audrina...baka hinihintay niya akong bumaba...nagpalinga-linga ako upang sipatin kung may tao ba sa paligid... bigla ay natigilan ako ng makita ko ang isang pamilyar na bulto na nakaupo sa sahig malapit sa pintuan ng studio 18... hindi ko alam kung mapapangiti ba ako o matatawa sa nakikita ko. Si Audrina nakaupo sa sahig, tila tulog na tulog... Dahan-dahan akong lumapit sa kanya... sinisigurado ko lang na hindi siya mawawala...baka kasi panaginip lang ang lahat ng ito... ng makarating ako sa kinaroroonan ni Audrina... dahan-dahan akong lumuhod sa harap niya... tinitigan kong mabuti ang kanyang mukha... bakas pa sa mga pisngi niya ang mga luha... umiyak si Audrina... she cried.... the fact that she cried broke my heart.... dahan-dahang hinaplos ko ang mukha niya... marahil ay nadama niya iyon kung kaya't nagmulat sia ng mga mata...

"Z-zach..." tumingin siya sa akin, pagkatapos ay hinaplos rin niya ang mukha ko, kasabay noon ay ang pagkalaglag ng mga luha niya at saka siya yumakap sa akin... She cried while hugging me... ang saya-saya ko... sana hindi na matapos ang sandaling ito...

"Z-zach..." she called my name in between sobs... i kept caressing her back... Damn.. i miss her so much... sabihin lang niya sa akin na mahal niya ako. wala, kakalimutan ko na lahat ng nangyari sa aming dalawa... kakalimutan ko na ang katotohanang hindi ako ang unang taong minahal niya, kakalimutan ko na annulled na ang kasala namin at kakalimutan ko ang sakit na nadarama ko dahil sa kanya. Kakalimutan ko ang lahat... dahil ngayon, gising na gising na ako sa katotohanan na hindi ko kayang mabuhay ng wala si Audrina...

"What are you doing here?" i asked her... she was still crying...

"I-im..... i'm so-so.." inilayo ko ang katawan ko sa kanya at tiningan siya sa mga mata.

"Please tell me that you're so in love with me..." tumango siya...

"Im so in love with you..." napangiti ako ng saglit... pagkatapos ay hinawakan ko ang kamay niya upang itayo siya. Pinahid ko ang mga luha sa kanyang mga mata.

"Bakit ka ba umiiyak?" natatawang tanong ko? Siguro nga in love ako... katangahan naman kasi talaga ito... sinabi lang niya na mahal niya ako, nakalimutan ko na lahat-lahat ng sakit.

"Kasi... kasi.. akala ko nagsalo kayo ng Cerah na iyon sa isang makasalanang gabi... tapos akala ko magkaka-anak na kayo..kaya ako umalis... kaya ako nakipag-annul... kaya kita iniwan... ang tanga-tanga ko.." napaawang ang mga labi ko. Bakit hindi niya man lang sinabi sa aki ito noon?

"Sorry ah.. alam ko naman na ako ang mali.. pero alam mo, kung malaman ko lang agad na hindi totoo iyon, di sana hindi na lang ako nakipag-annul sa'yo... kasi Zach.. mahal kita eh... mahal na mahal kita. Sa loob ng dalawang buwan na hindi kita kasama pakiramdam ko zombie ako... naglalakad ako pero hindi na tumitibok ang puso ko..." parang batang nagsususmbong na turan ni Audrina. Nagpatuloy siya sa paghikbi. I have never seen such a beautiful sight... she was so pretty... napangiti ako.

"Bakit ka tumatawa?" sinutok niya ang balikat ko.

"Aray..." natatawang daing ko." Ikaw kasi, ang ganda-gand mo. namiss kita Mrs. Laundrize." bigla ay napaiyak na naman siya. Nanlaki ang mga mata ko. M
"Baby, why are you crying?" i asked her, a bit alarmed...

"kasi... hindi na ako si Mrs. Laundrize... Annulled na tayo. And its all my fault.." hinawakan ko ang baba niya at itinaas ko ang mukha niya.

"Look at me... in my heart, you're still Mrs. Laundrize.. I love you... i had love you since day one... i love you so much and if you told me to cry for you, i could... if you told me to die for you, i would..." bigla ay tumawa si Audrina...

"Kanta ni Bon Jovi iyon diba? Wala ka bang ibang romantic speech?" tila nagbibirong sabi niya.

"Wala eh....uhmm pwede na ba iyong, Mahal kita at gusto kitang makasama habang buhay? Luma na iyon, pero iyon ang nararamdaman ko, iyon iyong gusto ko. Mamahalin kita, Audrina..hanggang sa pagtanda natin, sisiguraduhin ko na magkasama tayo. Hahawakan ko ang kamay mo hanggang sa huling sandali ng mga buhay natin. ganyan kita kamahal..." nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. May nasabi ba akong hindi niya nagustuhan?

"Sabi mo. mahal mo ako since day one... Bakit sinabi mo kay james na naaawa ka lang sa akin?" tila nanunumbat na sabi niya. Naaalala niya pa pala iyon. Iyon ang isang sa mga bagay na pinagsisisihan kong ginawa ako.

"At first.. i didn't know that i was in love with you..." panimula ako. bago pa ako makapagsalita muli ay nagsalita si Audrina.

"Kasi pangit ako." kumunot ang noo ko.

"That's not true! It's because you're always turning psycho on me. Kapag ka akala ko na okay na tayo...biglang magbabago ang lahat. Hirap na hirap akong pakisamahan ka noon, hirap na hirap akong gumawa ng desisyon noon, kasi pakiramdam ko tuwing may gagawin ako... ikagagalit mo taos mawawala ka na naman sa akin." Audrina looked so sad... it was as if i turned her down...

"I'm sorry..." she said to me..."Hey... can i ask you something?" she said.. I nodded at her and i waited for whatever that's going to come out of her mouth.

"You know that ring you saw... Javier was the one who gave it to me..." she said. Nagbuntong hinnga ako. Akala ko hindi na niya sasabihin sa akin iyon...

"I know..." sinabi ko sa kanya. Nanlaki ang mga mata niya. Napangiti naman ako.

"You know?! Javier told you?!" tila naeeskandalong sabi niya. Umiling ako.

"Nope... but Javier told me a story about a girl he fell in love with... and about the ring he gave her... i kinda figured it out..."

"Sa you can deal with the fact that i fell in love with you're brotherv first?" she asked me again. The truth is, i don't mindi it at all... mahal niya ako at mahal ko siya, iyon lang ang mahalaga.

"I'd rather deal with that than to live without ypu in my life..." napangiti si Audrina... hinawakan ko ang kamay niya at nagsimula na kaming maglakad patungo sa elevator...

"Saan tayo pupunta?" tanong niya... napangiti ako.

"Uuwi na tayo sa bahay natin, Mrs. Laundrize...and then tomorrow morning, magpapakasal ulit tayo sa judge.. tapos kapag naayos ko na lahat.... Magpapakasal tayo sa simbahan, kung okay lang sa'yo..." nang tingan ko si Audrina ay naiiyak siya... Pinahid kong muli ang mga luha niya... "pwede bang huwag kang umiyak?" natatawang tanong ko.

"Sorry talaga ah?.." muli ay sabi niya. Tumango ako at hinalikan ko ang mga labi niya.

"Promise me you'll never leave me again, Audrina."i said to her..

"I promise... i promise..." i smiled at her... alam ko sa pagkakatong ito, tutparin ni Audrina ang pangako niya. At alam ko sa pagkakataong ito... hindi na muli kami magkakahiwalay pa...


____the end_____

Post a comment [14 comments]

---

Share this post (facebook, email, twitter, etc) at pagpapalain ka ng husto.

| More